Μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, η κοινωνική αναταραχή κορυφώθηκε στην πόλη. Το 1920 σημειώθηκε η λεγόμενη «επίθεση του 1920» ή «επίθεση των 80» κατά την οποία παραστρατιωτικές φασιστικές ομάδες εξαπέλυσαν βίαιες επιθέσεις κατά εργατικών σωματείων, σοσιαλιστών και κομμουνιστών, με στόχο να κατασταλούν οι απεργίες και οι εργατικές κινητοποιήσεις που είχαν ενισχυθεί μετά τον πόλεμο. Η επίθεση αυτή ήταν αποτέλεσμα της σοβαρής οικονομικής κρίσης, της κοινωνικής ανασφάλειας και της προσπάθειας των φασιστών να επιβάλλουν τον έλεγχο στην πόλη, πριν ακόμη ο Μουσολίνι αναλάβει επίσημα την εξουσία.
Η άνοδος του Μουσολίνι το 1922 σηματοδότησε την έναρξη της φασιστικής κυριαρχίας στην Μπολόνια. Οι squadristi ή μελανοχιτωνες, παραστρατιωτικές ομάδες φασιστών, επέβαλαν με βία την τάξη, επιτιθέμενοι σε εργατικά σωματεία, σοσιαλιστές και κομμουνιστές. Η καθημερινή ζωή ελέγχονταν αυστηρά, τα σχολεία, οι οργανώσεις νέων και οι αθλητικοί σύλλογοι χρησιμοποιούνταν για την ιδεολογική διαπαιδαγώγηση των νέων, ενώ η πόλη γέμισε με φασιστικά σύμβολα, παρελάσεις και προπαγανδιστικά έργα. Παράλληλα, προωθήθηκαν έργα υποδομής όπως δρόμοι και δημόσια κτίρια, τα οποία χρησιμοποιούνταν και για την επιβολή του καθεστώτος.
Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, η κατάσταση άλλαξε ριζικά. Η πτώση του Μουσολίνι τον Ιούλιο του 1943 ήταν αποτέλεσμα της στρατιωτικής κατάρρευσης της Ιταλίας και της κοινωνικής δυσαρέσκειας λόγω ελλείψεων και βομβαρδισμών. Η Μεγάλη Φασιστική Συμβουλευτική Συνέλευση ψήφισε την απομάκρυνσή του από την εξουσία και ο βασιλιάς Βίκτωρ Εμμανουήλ Γ’ τον φυλάκισε σε κάστρο. Σύντομα, η νότια Ιταλία υπέγραψε ανακωχή με τους Συμμάχους και πέρασε υπό τον έλεγχο τους, όμως η Βόρεια Ιταλία, και η Μπολόνια, καταλήφθηκαν από τους Γερμανούς. Ο Μουσολίνι επανεμφανίστηκε ως επικεφαλής της Ιταλικής Λαϊκής Δημοκρατίας, υπό πλήρη γερμανικό έλεγχο, και η πόλη παρέμεινε κέντρο φασιστικής κυριαρχίας μέχρι το 1945.
Σε αυτή την περίοδο, η Μπολόνια έγινε και κέντρο έντονης αντιστασιακής δράσης. Οι partigiani οργανώθηκαν σε μυστικά δίκτυα, εκτελούσαν σαμποτάζ σε εργοστάσια και σιδηροδρομικές γραμμές, βοήθησαν καταδιωκόμενους και διακινούσαν πληροφορίες προς τους Συμμάχους. Η πόλη απελευθερώθηκε στις 21 Απριλίου 1945 από την συνεργασία partigiani και συμμαχικών δυνάμεων, σηματοδοτώντας το τέλος του φασισμού στη Βόρεια Ιταλία και την αρχή της μεταπολεμικής εποχής.
Η μεταπολεμική Μπολόνια δεν γνώρισε άμεση ηρεμία. Η πολιτική ζωή παρέμεινε έντονα διχασμένη, ενώ οι κοινωνικές και οικονομικές εντάσεις συνεχίστηκαν για δεκαετίες. Η Βόρεια Ιταλία έγινε το επίκεντρο των κοινωνικών αγώνων, των απεργιών και των πολιτικών κινητοποιήσεων, με έντονη παρουσία αριστερών οργανώσεων. Από τα τέλη της δεκαετίας του 1960 έως τις αρχές της δεκαετίας του 1980, η χώρα γνώρισε τα «Χρόνια του Μολυβιού», μια περίοδο έντονης πολιτικής βίας, τρομοκρατικών επιθέσεων και συγκρούσεων μεταξύ ακραίων δεξιών και αριστερών οργανώσεων. Η πιο δραματική επίθεση στην πόλη συνέβη στον σιδηροδρομικό σταθμό της Μπολόνια στις 2 Αυγούστου 1980, όταν μια βόμβα χρονόμετρου εξερράγη στην αίθουσα αναμονής, σκοτώνοντας 85 ανθρώπους και τραυματίζοντας πάνω από 200. Η επίθεση αυτή αποδόθηκε στους Nuclei Armati Rivoluzionari, νεοφασιστική τρομοκρατική οργάνωση, και παραμένει η πιο πολύνεκρη τρομοκρατική ενέργεια στην Ιταλία μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Μετά τον πόλεμο, η Μπολόνια κατάφερε να ανασυγκροτηθεί και να αναδείξει ξανά την αριστερή και εργατική παράδοσή της. Η οικονομία, οι υποδομές και το πανεπιστήμιο αναπτύχθηκαν, η πολιτιστική ζωή παρέμεινε ζωντανή, ενώ η πόλη απέκτησε τη φήμη της «κόκκινης πόλης». Το πανεπιστήμιο συνέχισε να προσελκύει φοιτητές και διανοούμενους, ενώ τα θέατρα, οι βιβλιοθήκες και οι σύλλογοι διατήρησαν την πνευματική και πολιτιστική δραστηριότητα της πόλης ζωντανή. Η Μπολόνια κατά τον 20ό αιώνα χαρακτηρίστηκε από έντονους κοινωνικούς αγώνες, αντίσταση στον φασισμό, πολιτική βία και μεταπολεμική ανασυγκρότηση, διαμορφώνοντας μια μοναδική ταυτότητα που συνδυάζει εργατική κουλτούρα, πανεπιστημιακή παράδοση και πλούσια πολιτιστική ζωή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου