Ο άλλος που σου μίλησε στο όνειρο

Και λόγια σου είπε να μ αφήσεις

Τραγιου ποδάρια προσκύνα

Και ιερό μου χτίζει

Θα γίνω η γυναίκα του αφού αυτό προσταζεις

Και τ άστρα τ ουρανού θα τα δεχτώ καδένα

Κράτα την Φαίδρα γι αδερφή 

Τον μύθο μυστικό μας

Είναι για την Αριάδνη.

​Το πλοίο του Θησέα κάνει μια στάση στη Νάξο.  Ενώ η ερωτευμένη Αριάδνη κοιμάται στην αμμουδιά, ο Θησέας σηκώνει άγκυρα και φεύγει, αφήνοντάς την μόνη στο νησί. Ο θεός Διόνυσος εμφανίστηκε στον ύπνο του Θησέα και τον διέταξε να την αφήσει, γιατί την ήθελε για δική του γυναίκα. Η Αριάδνη ξυπνάει και βλέπει το πλοίο του αγαπημένου της να χάνεται στον ορίζοντα.. ​Ο Διόνυσος δεν την παρηγορεί απλώς, την κάνει αθάνατη θεά. Της χαρίζει ένα πολύτιμο στεφάνι, φτιαγμένο από τον Ήφαιστο, και την παντρεύεται. Όταν η Αριάδνη πέθανε, ο Διόνυσος πέταξε το στεφάνι της στον ουρανό και τα πετράδια του έγιναν αστερισμός. ​Ενώ η Αριάδνη γίνεται θεά στο πλευρό του Διονύσου ο Θησέας επιστρέφει στην Αθήνα και τελικά παντρεύεται τη Φαίδρα, την αδελφή της Αριάδνης. Η Φαίδρα ερωτεύεται τον Ιππολυτο, γιο του Θησέα. Φοβούμενη την αποκάλυψη, η Φαίδρα αυτοκτονεί. Πριν πεθάνει όμως, αφήνει ένα γράμμα στον Θησέα, κατηγορώντας ψευδώς τον Ιππόλυτο ότι προσπάθησε να τη βιάσει. ​Όταν ο Θησέας επιστρέφει και βρίσκει τη γυναίκα του νεκρή και το γράμμα, θολώνει από οργή. Ζητά από τον θεό Ποσειδώνα να σκοτώσει τον Ιππόλυτο  Ο Ιππόλυτος φεύγει εξόριστος με το άρμα του κατά μήκος της ακτής. Τότε, ο Ποσειδώνας στέλνει ένα τρομακτικό ταύρο μέσα από τα κύματα. Τα άλογα τρομάζουν, το άρμα ανατρέπεται και ο Ιππόλυτος σέρνεται πάνω στα βράχια μέχρι να ξεψυχήσει. Λίγο πριν πεθάνει, μεταφέρεται μπροστά στον πατέρα του. Η θεά Άρτεμις εμφανίζεται και αποκαλύπτει την αλήθεια στον Θησέα. Πατέρας και γιος συμφιλιώνονται την τελευταία στιγμή, και ο Ιππόλυτος πεθαίνει στα χέρια του Θησέα, συγχωρώντας τον.

Εσύ ονείρου μου θέα φως έγινες στα σκοτεινά και σε κοιτώ λαμπρή την νύχτα 

Δεν άκουσα την προσταγη 

Την κόρη πήρα για γυναίκα 

Μάταια τωρα σε κοιτώ, δεν έπρεπε να φύγω

Στης ακροθαλασσιας το αρμυρο 

Πληγή μεγάλη βρήκα 

Ο τράγος με παρέσυρε, θεά μου αφεντρα νοσταλγώ του λογισμού σου την άκρη