Μετά το τέλος της τελευταίας εποχής των παγετώνων (περίπου το 10.000 π.Χ.), οι πρώτοι κυνηγοί-τροφοσυλλέκτες έφτασαν στην περιοχή.
Οι Βάλτες: Γύρω στο 2.000 - 3.000 π.Χ., εγκαταστάθηκαν εκεί οι Βαλτικές φυλές (πρόγονοι των σημερινών Λιθουανών και Λετονών).
Απομόνωση και Φύση: Ζούσαν σε πυκνά δάση και βάλτους, γεγονός που τους βοήθησε να διατηρήσουν τη δική τους ξεχωριστή γλώσσα και την πολυθεϊστική τους θρησκεία για αιώνες, την ώρα που η υπόλοιπη Ευρώπη εκχριστιανιζόταν.
Η Λιθουανική γλώσσα ανήκει στον Βαλτικό κλάδο της ινδοευρωπαϊκής οικογένειας. Ενώ άλλες γλώσσες (όπως τα Αγγλικά ή τα Γαλλικά) εξελίχθηκαν ραγδαία και απλοποιήθηκαν, η Λιθουανική κράτησε τη δομή και τους ήχους που υπήρχαν πριν από 5.000 χρόνια. Δεν άλλαξε γιατί τα πυκνά δάση και οι βάλτοι της Λιθουανίας κράτησαν τις φυλές απομονωμένες από μεγάλες μεταναστεύσεις και επιδρομές για αιώνες. Μέχρι τον 16ο αιώνα, η γλώσσα ήταν κυρίως προφορική. Οι παγανιστικές τελετές και τα τραγούδια (Dainos) μεταφέρονταν από γενιά σε γενιά σχεδόν αναλλοίωτα.
Σύγκριση με τα Σανσκριτικά: Υπάρχει μια παροιμία που λέει: "Όποιος θέλει να ακούσει πώς μιλούσαν οι Ινδοευρωπαίοι, πρέπει να πάει να ακούσει έναν Λιθουανό αγρότη".
Η Ενοποίηση: Μιντάουγκας (13ος αιώνας)
Η Λιθουανία άρχισε να σχηματίζεται ως κράτος εξαιτίας μιας απειλής: των Τευτόνων Ιπποτών. Αυτοί οι Γερμανοί σταυροφόροι ήθελαν να εκχριστιανίσουν την περιοχή με το Σπαθί. Στις αρχές του 1200, η Λιθουανία ήταν ο τελευταίος "παγανιστικός παράδεισος" της Ευρώπης. Αυτό έδωσε το τέλειο πρόσχημα στους Τεύτονες Ιππότες (από τον Βορρά) και στο Τάγμα των Αδελφών της Ξιφοφορίας (από τη Δύση) να εξαπολύσουν τις "Βόρειες Σταυροφορίες".
Ο πρώτος Βασιλιάς: Ο Μιντάουγκας (Mindaugas) κατάφερε να ενώσει τις διάσπαρτες λιθουανικές φυλές για να αντιμετωπίσουν τους εχθρούς.
1253: Στέφθηκε ο πρώτος (και μοναδικός) Βασιλιάς της Λιθουανίας, αφού δέχτηκε προσωρινά τον Καθολικισμό για πολιτικούς λόγους. Ο Μιντάουγκας κατάλαβε ότι το σπαθί δεν έφτανε. Χρειαζόταν πολιτική αναγνώριση από την Ευρώπη. Σε αντάλλαγμα, ο Πάπας Ιννοκέντιος Δ' τον αναγνώρισε ως Βασιλιά της Λιθουανίας. 6 Ιουλίου 1253: Πραγματοποιήθηκε η στέψη του. Αυτή η ημερομηνία είναι σήμερα η Εθνική Εορτή της Λιθουανίας (Ημέρα του Κράτους).
Η ενοποίηση δεν ήταν στρωμένη με ροδοπέταλα. Πολλοί Λιθουανοί ευγενείς δεν ήθελαν τον Χριστιανισμό.
Η Αποστασία: Το 1261, υπό την πίεση του λαού του και βλέποντας ότι οι Ιππότες συνέχιζαν να επιτίθενται, ο Μιντάουγκας αποκήρυξε τον Χριστιανισμό και επέστρεψε στον παγανισμό.
Η Δολοφονία: Το 1263, ο Μιντάουγκας δολοφονήθηκε από αντίπαλους δούκες (τον Τρενιότα και τον Νταουμάντας) λόγω προσωπικών και πολιτικών διαφορών.
Η Μεγάλη Επέκταση: Γκεντιμίνας και Αλγκίρντας
Τον 14ο αιώνα, η Λιθουανία μετατράπηκε σε υπερδύναμη. Είναι η περίοδος των μεγάλων Δουκών. Ενώ η Ευρώπη υπέφερε από την πανώλη και οι Μογγόλοι πίεζαν τα ρωσικά πριγκιπάτα, οι Λιθουανοί επεκτάθηκαν προς τα ανατολικά και νότια.
Το Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας: Έγινε η μεγαλύτερη χώρα στην Ευρώπη.
Έκταση: Έφτανε από τη Βαλτική Θάλασσα μέχρι τη Μαύρη Θάλασσα (περιλαμβάνοντας σημερινά εδάφη της Λευκορωσίας, της Ουκρανίας και μέρους της Ρωσίας), συχνά μέσω γάμων των παιδιών του με τοπικούς ηγεμόνες.
Βίλνιους: Ο Γκεντιμίνας ίδρυσε την πρωτεύουσα, το Βίλνιους, το 1323, προσκαλώντας εμπόρους και τεχνίτες από όλη την Ευρώπη, υποσχόμενος θρησκευτική ελευθερία και χαμηλούς φόρους. Σύμφωνα με τον θρύλο, είδε στον ύπνο του έναν σιδερένιο λύκο να ουρλιάζει πάνω σε έναν λόφο. Έτσι ίδρυσε το Βίλνιους.
Μετά τον Γκεντιμίνας, η Λιθουανία κυβερνήθηκε από δύο αδέλφια που συνεργάστηκαν άψογα — κάτι σπάνιο για την ιστορία.
Κεστούτις (Kęstutis): Ανέλαβε την άμυνα στα δυτικά ενάντια στους Τεύτονες Ιππότες.
Αλγκίρντας (Algirdas): Ανέλαβε την επέκταση στα ανατολικά. Η Μάχη των Γαλάζιων Νερών (1362): Ο Αλγκίρντας πέτυχε μια ιστορική νίκη εναντίον της Χρυσής Ορδής (Μογγόλοι). Με αυτή τη νίκη, η Λιθουανία απελευθέρωσε το Κίεβο και μεγάλο μέρος της Ουκρανίας από τον μογγολικό ζυγό. Ξαφνικά, οι παγανιστές Λιθουανοί έγιναν οι προστάτες των Ορθόδοξων Σλάβων!
Γιαγκιέλο και ο "Γάμος του Αιώνα" (1385–1386)
Ο γιος του Αλγκίρντας, ο Γιαγκιέλο (Jogaila), βρέθηκε μπροστά σε ένα δίλημμα: οι Τεύτονες πίεζαν ακόμα σκληρά. Η λύση ήρθε από την Πολωνία.
Η Ένωση του Κρέβο (1385): Η Πολωνία χρειαζόταν βασιλιά και η Λιθουανία έναν ισχυρό σύμμαχο. Συμφώνησαν ο Γιαγκιέλο να παντρευτεί τη νεαρή βασίλισσα της Πολωνίας, Γιαντβίγκα.
Ο Εκχριστιανισμός: Ως όρο, ο Γιαγκιέλο έπρεπε να βαπτιστεί Καθολικός και να εκχριστιανίσει επίσημα τη Λιθουανία.
Το Αποτέλεσμα: Το 1387, η Λιθουανία έγινε επίσημα χριστιανική χώρα. Αυτό αφαίρεσε το "ιδεολογικό" πρόσχημα των Τευτόνων Ιπποτών για επιθέσεις.
Η Μάχη του Γκρούνβαλντ (1410)
Στην πεδιάδα του Γκρούνβαλντ, ένας από τους μεγαλύτερους στρατούς της μεσαιωνικής Ευρώπης συγκρούστηκε με τους "σιδερένιους" Ιππότες. Οι Τεύτονες ηττήθηκαν ολοκληρωτικά. Το Τάγμα δεν ανέκαμψε ποτέ ξανά, και η Λιθουανία εξασφάλισε τα δυτικά της σύνορα για αιώνες. Για τους Λιθουανούς, ο Βιτάουτας (Vytautas) είναι ο απόλυτος εθνικός ήρωας. Υπό την ηγεμονία του:
Το κράτος έφτασε στη μέγιστη έκτασή του (1.000.000 km^2 περίπου).
Έφερε τους Τατάρους και τους Καραΐτες (μια ιουδαϊκή ομάδα από την Κριμαία) στη Λιθουανία ως προσωπική φρουρά και τεχνίτες, ενισχύοντας τον πολυπολιτισμικό χαρακτήρα της χώρας.
Το Δουκάτο έγινε το "τείχος" που προστάτευε την Ευρώπη από τις επιδρομές των Μογγόλων.
Η Ένωση του Λούμπλιν (1569)
Καθώς η Ρωσία (το Μεγάλο Δουκάτο της Μόσχας) άρχισε να δυναμώνει και να πιέζει από τα ανατολικά, η Λιθουανία και η Πολωνία αποφάσισαν να δεθούν ακόμα πιο στενά.
Η Γέννηση της Κοινοπολιτείας: Με την Ένωση του Λούμπλιν, τα δύο κράτη έγιναν ένα: η Πολωνο-Λιθουανική Κοινοπολιτεία (Rzeczpospolita).
Η "Χρυσή Ελευθερία": Δημιουργήθηκε ένα μοναδικό πολιτικό σύστημα όπου ο Βασιλιάς εκλεγόταν από τους ευγενείς (Szlachta). Ήταν μια "Δημοκρατία των Ευγενών" με δικαίωμα αρνησικυρίας (Liberum Veto).
Σε αυτή την περίοδο, η Λιθουανία ήταν ένα παράξενο και γοητευτικό μέρος:
Γλώσσες: Στα δικαστήρια μιλούσαν παλαιά Λευκορωσικά/Ρουθηνικά, η αριστοκρατία μιλούσε Πολωνικά, η εκκλησία Λατινικά, και ο λαός στα χωριά διατηρούσε την αρχαία Λιθουανική.
Θρησκεία: Καθολικοί, Ορθόδοξοι, Προτεστάντες, Εβραίοι και Μουσουλμάνοι Τάταροι ζούσαν (τις περισσότερες φορές) ειρηνικά κάτω από τον ίδιο νόμο.
Το πολίτευμα ονομαζόταν Εκλεκτική Μοναρχία. Όταν πέθαινε ένας βασιλιάς, ο επόμενος δεν ήταν απαραίτητα ο γιος του. Χιλιάδες ευγενείς συγκεντρώνονταν σε μια πεδιάδα έξω από τη Βαρσοβία και ψήφιζαν τον επόμενο ηγέτη τους.
Pacta Conventa: Πριν αναλάβει, ο βασιλιάς έπρεπε να υπογράψει ένα συμβόλαιο με το έθνος, υποσχόμενος ότι θα σέβεται τα προνόμια των ευγενών και τη θρησκευτική ελευθερία.
Αν ο βασιλιάς παρανομούσε; Οι ευγενείς είχαν το νόμιμο δικαίωμα της Εξέγερσης (Rokosz) για να τον επαναφέρουν στην τάξη
Η πραγματική δύναμη βρισκόταν στο Σέιμ, το κοινοβούλιο των ευγενών. Χωριζόταν σε δύο σώματα:
Η Γερουσία: Υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι και επίσκοποι.
Η Βουλή των Αντιπροσώπων: Εκπρόσωποι των τοπικών συνελεύσεων (Sejmeli) από κάθε περιοχή της Λιθουανίας και της Πολωνίας.
Στο Σέιμ ίσχυε η αρχή της ομοφωνίας.
Οποιοσδήποτε βουλευτής μπορούσε να σηκωθεί και να πει: "Nie pozwalam!" (Δεν επιτρέπω!).
Αυτόματα, η συνεδρίαση διαλυόταν και όλοι οι νόμοι που είχαν συζητηθεί ακυρώνονταν!
Το σκεπτικό: Προστασία της μειοψηφίας από την τυραννία της πλειοψηφίας.
Το αποτέλεσμα: Με τον καιρό, αυτό οδήγησε σε παράλυση του κράτους, καθώς ξένες δυνάμεις (Ρωσία, Πρωσία) δωροδοκούσαν έναν και μόνο βουλευτή για να μπλοκάρει τις μεταρρυθμίσεις.
Η Τοπική Διοίκηση στη Λιθουανία
Παρά την ένωση με την Πολωνία, η Λιθουανία διατήρησε τη δική της ξεχωριστή διοικητική δομή:
Το Λιθουανικό Στατούτο (Κώδικας Νόμων): Η Λιθουανία είχε τους δικούς της νόμους, γραμμένους σε τρεις εκδόσεις (1529, 1566, 1588). Ήταν ένας από τους πιο προηγμένους νομικούς κώδικες στην Ευρώπη τότε.
Δικοί της Αξιωματούχοι: Η Λιθουανία είχε τον δικό της Στρατό, το δικό της Θησαυροφυλάκιο και τον δικό της Μεγάλο Καγκελάριο, ξεχωριστά από της Πολωνίας.
Ενώ όλοι οι ευγενείς ήταν ίσοι βάσει νόμου, στην πραγματικότητα λίγες οικογένειες (όπως οι Radvila/Radziwiłł και οι Sapieha) έλεγχαν τα πάντα.
Είχαν δικούς τους ιδιωτικούς στρατούς.
Είχαν κάστρα που έμοιαζαν με πόλεις (π.χ. Nesvizh, Biržai).
Συμπεριφέρονταν συχνά σαν ανεξάρτητοι ηγεμόνες μέσα στο κράτος.
Η Πυραμίδα της Εξουσίας
Στην κορυφή βρισκόταν ο Μεγάλος Δούκας, αλλά η πραγματική δύναμη ανήκε στους Μαγνάτες (Magnatai).
Οι Μαγνάτες: Οικογένειες όπως οι Ραντβίλα (Radvila) κατείχαν τεράστιες εκτάσεις γης, ολόκληρες πόλεις και χιλιάδες χωριά. Είχαν δικούς τους νόμους και στρατούς.
Η Σλάχτα (Szlachta): Η μεσαία και κατώτερη τάξη ευγενών. Αν και πολλοί ήταν φτωχοί, νομικά θεωρούνταν "ίσοι" με τους Μαγνάτες και είχαν το δικαίωμα να φέρουν σπαθί και να ψηφίζουν στο Σέιμ.
Οι Χωρικοί (Δουλοπάροικοι): Η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού.
Από τον 16ο αιώνα, η Λιθουανία έγινε ο "σιτοβολώνας της Ευρώπης". Για να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη από τις εξαγωγές σιτηρών προς τη Δύση (μέσω του λιμανιού του Γκντανσκ), οι ευγενείς επέβαλαν το σύστημα του Folvark:
Μεγάλα Αγροκτήματα: Ο ευγενής αφιέρωνε ένα μεγάλο μέρος της γης του αποκλειστικά για την παραγωγή προς πώληση.
Αγγαρεία (Panaščina): Αντί οι χωρικοί να πληρώνουν ενοίκιο με χρήματα, ήταν υποχρεωμένοι να δουλεύουν δωρεάν στα χωράφια του αφέντη για 3, 4 ή και 5 ημέρες την εβδομάδα.
Σταδιακά, οι χωρικοί έχασαν την ελευθερία τους.
Απαγόρευση Μετακίνησης: Ένας χωρικός δεν μπορούσε να εγκαταλείψει το χωριό του χωρίς την έγγραφη άδεια του γαιοκτήμονα.
Δικαιοδοσία: Ο γαιοκτήμονας ήταν ταυτόχρονα και ο δικαστής του χωρικού. Μπορούσε να τον τιμωρήσει σωματικά, να τον πουλήσει ή να τον ανταλλάξει.
Κληρονομικότητα: Αν γεννιόσουν γιος δουλοπάροικου, το μέλλον σου ήταν προδιαγεγραμμένο πάνω στην ίδια γη.
Παρά τη σκληρή φεουδαρχια (75% του πληθυσμού), η Λιθουανία είχε μια μεγάλη κοινότητα "Ελεύθερων Χωρικών" (κυρίως Τατάρων και απογόνων παλαιών πολεμιστών) που δεν ήταν δουλοπάροικοι, αλλά είχαν στρατιωτικές υποχρεώσεις προς το κράτος.
Αυτό το σύστημα κράτησε τη Λιθουανία αγροτική και "παγωμένη" στον χρόνο, ενώ η Δύση έμπαινε στη βιομηχανική επανάσταση.
Η Παρακμή και οι Διαμελισμοί (1772–1795)
Στον 18ο αιώνα, η Πολωνο-Λιθουανική Κοινοπολιτεία ήταν ο "μεγάλος ασθενής" της Ευρώπης. Το Liberum Veto που είδαμε πριν είχε παραλύσει το κράτος, την ώρα που οι γείτονες (Ρωσία, Πρωσία, Αυστρία) γίνονταν πανίσχυροι.
Οι Τρεις Διαμελισμοί: Σε τρεις φάσεις (1772, 1793, 1795), οι τρεις δυνάμεις κυριολεκτικά "έκοψαν" κομμάτια από τη χώρα.
1795: Η Λιθουανία εξαφανίζεται από τον χάρτη. Το μεγαλύτερο μέρος της, μαζί με το Βίλνιους, προσαρτάται στη Ρωσική Αυτοκρατορία.
Για 123 χρόνια, η Λιθουανία δεν υπήρχε ως κράτος, αλλά η εθνική της συνείδηση "έβραζε".
Οι Εξεγέρσεις: Οι Λιθουανοί επαναστάτησαν το 1831 και το 1863 κατά των Ρώσων Τσάρων, αλλά ηττήθηκαν σκληρά.
Μετά τις αποτυχημένες εξεγέρσεις των Λιθουανών και των Πολωνών (1831 και 1863), η τσαρική Ρωσία εφάρμοσε μια σκληρή πολιτική για να εξαφανίσει τη λιθουανική ταυτότητα:
Εκρωσισμός: Οι Ρώσοι απαγόρευσαν τη λιθουανική γλώσσα, το λατινικό αλφάβητο και έκλεισαν το Πανεπιστήμιο του Βίλνιους. Προσπάθησαν να επιβάλουν το κυριλλικό (ρώσικο) αλφάβητο, αλλά οι Λιθουανοί αρνήθηκαν να το χρησιμοποιήσουν.
Η Απάντηση: Εμφανίστηκαν οι Knygnešiai (λαθρέμποροι βιβλίων) που μετέφεραν κρυφά βιβλία στη λιθουανική γλώσσα από τη Γερμανία, κρατώντας τη γλώσσα ζωντανή στα σπίτια και στα κρυφά σχολεία. Βιβλία τυπώνονταν στην Ανατολική Πρωσία (σημερινή Γερμανία) και μεταφέρονταν κρυφά μέσα από τα σύνορα από απλούς χωρικούς. Ο Κίνδυνος: Αν τους έπιαναν, η τιμωρία ήταν φυλάκιση, μαστίγωση ή εξορία στη Σιβηρία. Το Αποτέλεσμα: Παρά τις χιλιάδες συλλήψεις, ο λαός έμαθε να διαβάζει κρυφά. Η UNESCO έχει αναγνωρίσει αυτή την κίνηση ως μοναδική στην παγκόσμια ιστορία.
Η Ρωσία προσπάθησε να προωθήσει την Ορθοδοξία εις βάρος του Καθολικισμού, ο οποίος ήταν στενά συνδεδεμένος με την εθνική συνείδηση των Λιθουανών.
Για τη Ρωσική Αυτοκρατορία, η Λιθουανία ήταν το «Βορειοδυτικό Κράι» (επαρχία), ένα στρατηγικό πέρασμα προς τη Δύση που έπρεπε να αφομοιωθεί πλήρως.
Παρά την πολιτική καταπίεση, ο 19ος αιώνας έφερε και τον εκσυγχρονισμό:
Κατάργηση της Δουλοπαροικίας (1861): Όπως και στην υπόλοιπη Ρωσία, οι χωρικοί απέκτησαν την προσωπική τους ελευθερία, αν και παρέμειναν φτωχοί. Αυτό επέτρεψε σε πολλούς να μετακομίσουν στις πόλεις ή να μεταναστεύσουν.
Βιομηχανία και Σιδηρόδρομος: Κατασκευάστηκε η γραμμή Αγία Πετρούπολη – Βαρσοβία που περνούσε από το Βίλνιους, δίνοντας ώθηση στο εμπόριο.
Η Μεγάλη Μετανάστευση: Λόγω της φτώχειας και της τσαρικής καταπίεσης, εκατοντάδες χιλιάδες Λιθουανοί μετανάστευσαν στις ΗΠΑ (κυρίως στο Σικάγο), δημιουργώντας μια ισχυρή διασπορά που αργότερα θα βοηθούσε στην ανεξαρτησία της χώρας.
Η "Άνοιξη των Εθνών" και το 1905
Η Ρωσική Επανάσταση του 1905 συγκλόνισε την Αυτοκρατορία και ανάγκασε τον Τσάρο να κάνει παραχωρήσεις.
Η απαγόρευση της γλώσσας άρθηκε το 1904.
Το 1905 πραγματοποιήθηκε το Μεγάλο Σέιμας του Βίλνιους, όπου οι Λιθουανοί ζήτησαν για πρώτη φορά επίσημα αυτονομία.
Η Γερμανική Κατοχή (1915–1918)
Το 1915, ο γερμανικός στρατός απώθησε τους Ρώσους και κατέλαβε όλη τη Λιθουανία. Η περιοχή ονομάστηκε Ober Ost (Ανώτατη Διοίκηση Ανατολής).
Σκληρές Συνθήκες: Οι Γερμανοί επέβαλαν καταναγκαστική εργασία και επίταξη τροφίμων.
Πολιτική Ευκαιρία: Καθώς ο πόλεμος συνεχιζόταν, η Γερμανία άρχισε να σκέφτεται τη δημιουργία "κρατών-δορυφόρων" στην Ανατολή για να αποδυναμώσει τη Ρωσία. Οι Λιθουανοί ηγέτες εκμεταλλεύτηκαν αυτό το άνοιγμα για να πιέσουν για αυτοδιοίκηση.
Τον Σεπτέμβριο του 1917, με γερμανική άδεια, πραγματοποιήθηκε η Διάσκεψη του Βίλνιους. Εκεί εκλέχθηκε ένα 20μελές Συμβούλιο, με πρόεδρο τον Αντάνας Σμετόνα.
Το Δίλημμα: Οι Γερμανοί ήθελαν μια Λιθουανία "δεμένη" με τη Γερμανία (ίσως και με Γερμανό βασιλιά).
Οι Λιθουανοί κατάλαβαν ότι αν περίμεναν τους Γερμανούς να τους "δώσουν" ελευθερία, δεν θα ήταν ποτέ πραγματικά ελεύθεροι.
1918: Η Πρώτη Ανεξαρτησία
Με την κατάρρευση της Ρωσικής Αυτοκρατορίας στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, η Λιθουανία βρήκε την ευκαιρία της.
16 Φεβρουαρίου 1918
Μέσα στο Βίλνιους, ενώ η πόλη ήταν ακόμα υπό γερμανική κατοχή, τα 20 μέλη του Συμβουλίου υπέγραψαν κρυφά την Πράξη Ανεξαρτησίας της Λιθουανίας
Οι Γερμανοί λογόκριναν την είδηση και απαγόρευσαν την κυκλοφορία της εφημερίδας που τη δημοσίευσε. Όμως, το νέο διαδόθηκε παντού
Οι Πόλεμοι της Ανεξαρτησίας (1918–1920)
Η υπογραφή δεν έφερε αμέσως την ειρήνη. Όταν η Γερμανία έχασε τον πόλεμο τον Νοέμβριο του 1918, δημιουργήθηκε ένα κενό εξουσίας. Η Λιθουανία έπρεπε να πολεμήσει σε τρία μέτωπα ταυτόχρονα:
Κατά των Μπολσεβίκων: Ο Κόκκινος Στρατός εισέβαλε προσπαθώντας να φέρει την κομμουνιστική επανάσταση.
Κατά των "Λευκορώσων" (Bermontians): Ρωσικές και γερμανικές δυνάμεις που δεν ήθελαν να φύγουν από την περιοχή.
Κατά της Πολωνίας: Οι Πολωνοί, υπό τον Πιλσούντσκι, ήθελαν να αναβιώσουν την παλιά Κοινοπολιτεία, κάτι που οι Λιθουανοί αρνούνταν πεισματικά.
Η Απώλεια του Βίλνιους
Αυτή είναι η μεγάλη "πληγή" της περιόδου. Το 1920, οι Πολωνοί κατέλαβαν το Βίλνιους. Η Λιθουανία αρνήθηκε να αναγνωρίσει την κατοχή και μετέφερε την πρωτεύουσά της στο Κάουνας ("Προσωρινή Πρωτεύουσα").
Για τα επόμενα 19 χρόνια, δεν υπήρχαν διπλωματικές σχέσεις, ούτε καν τρένα ή ταχυδρομείο ανάμεσα σε Λιθουανία και Πολωνία!
Η Λιθουανία του Μεσοπολέμου (1920-1939)
Παρά τα προβλήματα, η Λιθουανία άνθισε:
Έγινε μια σύγχρονη αγροτική οικονομία (εξαγωγές κρέατος και γαλακτοκομικών στη Βρετανία).
Το Κάουνας μετατράπηκε σε μια "μικρή Παρίσι" με εντυπωσιακή αρχιτεκτονική Modernist (Art Deco).
Η παιδεία και η τέχνη γνώρισαν πρωτοφανή άνθηση στη λιθουανική γλώσσα
Η Λιθουανία εκείνη την εποχή έγινε παγκόσμια δύναμη στο... Μπάσκετ! Κέρδισε το Ευρωμπάσκετ το 1937 και το 1939, θέτοντας τα θεμέλια για τη λατρεία που έχουν οι Λιθουανοί για το άθλημα μέχρι σήμερα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου